Organizacja Pożytku Publicznego
Polska Poczta Poetycka (08-01-2010)
Nowa formuła Saloników z Polską Pocztą Poetycką SDB.
Od nowego 2010 roku, po ponad 5-letnich doświadczeniach Saloniku Literackiego SDB pod patronatem Anny Dymnej, nowa formuła z Polską Pocztą Poetycką.
Czym jest Polska Poczta Poetycka SDB? Literackim centrum młodych, działającym poprzez pocztę elektroniczną pppoetycka@autograf.pl .
Jednocześnie symboliczne skrzynki poczty literackiej zostaną umieszczone w zaprzyjaźnionych placówkach kulturalno-oświatowych. Każdy młody twórca będzie mógł przesyłać swoje utwory i zasięgnąć opinii doświadczonego autora. Z racji dobrej współpracy SDB z wieloma artystami istnieje wieloraka możliwość poetyckich wskazówek, ocen krytyczno-literackich i doradztwa. Przewidujemy także bezpośrednie kontakty pisarzy, poetów, krytyków literackich z młodymi twórcami. Planujemy artystyczne (aktorskie, muzyczne, filmowe itd.) interpretacje twórczości podczas Saloników Literackich i imprez kulturalnych. Planujemy też dalsze publikacje.
Insygnia Honorowego Naczelnika Polskiej Poczty Poetyckiej zostaną uroczyście wręczone przez Kapitułę i młodzież skupioną przy Salonikach Literackich w dniu 23 stycznia o godz. 16:00 w Ośrodku SDB przy ul Modrzejewskiej 89. Odbędzie się wówczas także kolejny Salonik pn. „Zimowa Skowroniada”, czyli poetycko - muzyczne występy Arkadiusza Skowrona.
Kapituła Polskiej Poczty Poetyckiej w następującym składzie:
prof. zw. dr hab. Włodzimierz Wójcik – Honorowy Naczelnik Polskiej Poczty Poetyckiej,
dr Justyna Trzcińska-Rosik, Arkadiusz Skowron – Kierownicy Zmianowi PPP,
mgr Halina Rybak-Gredka – Serce Polskiej Poczty Poetyckiej,
Jacek Golonka - Starszy Okienkowy PPP,
Ilona Kula – Młodszy Kurier Polskiej Poczty Poetyckiej,
Olga Mek - Wirtuoz Hejnałów PPP,
Wojciech Pudło - Filmowe Oko PPP.
Obszerna GALERIA ZDJĘĆ .
Liczymy na relacje z Saloniku, gdyż młodych dziennikarzy w sobotę 23 stycznia nie brakowało...:)
Powrót do wszystkich aktualności »
Komentarze
Dodaj komentarz
Pola oznaczone * są obowiązkowe
Treści komentarzy na witrynie Stowarzyszenia Dzieciom Będzina są opiniami użytkowników witryny i Stowarzyszenie nie bierze żadnej odpowiedzialności za ich treść. Jednocześnie Stowarzyszenie zastrzega sobie prawo do usuwania lub edycji komentarzy.
Jest listopad czarny, trochę złoty,
mokre lustro trzyma w ręku ziemia.
W oknie domu płacze żal tęsknoty:
Nie ma listów! Listonosza nie ma!
Już nie przyjdzie ni we dnie, nie w nocy,
złote płatki zawiały mu oczy,
wiatr mu torbę otworzył przemocą,
list za listem po drodze się toczy!
Listonosza zasypały liście,
serc i trąbek złocista ulewa!
ach i przepadł w zamęcie i świście
list, liść biały z kochanego drzewa!...
Dość często recytowałem sobie ten wiersz, zwłaszcza w oczekiwaniu na pana, który co parę dni przynosił mi moje ulubione pisemko pod tytułem „Płomyk. W tym kolorowym periodyku, będącym prawdziwą ozdobą mojego dzieciństwa i mojej młodości szkolnej, było to, co najbardziej mnie urzekało. Liczne wiersze i wierszyki. A więc poezja, czyli najszlachetniejszy pokarm dla wrażliwej duszy. Listonosz, na którego czekałem, był prawdziwym sercem poczty. A czym jest poczta? Otóż to jest istniejąca od wieków instytucja, służąca kontaktom ludzi ze sobą. Instytucja, dzięki której ludzie ze sobą się porozumiewają. Zbliżają się do siebie umysły i serca. Tajna poczta działała w czasach walk o Niepodległość Polski, w czasie powstań narodowych, w czas niemieckiej okupacji.
Powołanie mnie przez Wysoką Kapitułę na zaszczytny urząd Honorowego Naczelnika Poczty Poetyckiej przyjmuję z wdzięcznością i będę baczył, aby moja odpowiedzialna służba przynosiła naszemu środowisku obfity plon literacki, plon duchowy.
O roli poczty powiedziałem. O poezji też troszeczkę. Pozostaje jeszcze do wyjaśnienia rzeczownik: NACZELNIK. Ów wyraz kojarzy mi się z ludźmi wielkiego honoru. Mieliśmy w naszej historii narodowej dwu Naczelników: Naczelnika Tadeusza Kościuszkę i Naczelnika Józefa Piłsudskiego. Ale przecież jest to historia. Dzisiaj mamy sporo naczelników w instytucjach samorządowych. Być Honorowym Naczelnikiem Poczty Poetyckiej – toż to dopiero zaszczyt. Zaszczyt, ale i OBOWIĄZEK. I OFIARNA PRACA. Cieszę się, że na dany mi urząd powołali mnie zarówno dorośli, jak też dzieci oraz młodzież. Ten fakt sobie szczególnie cenię.
Z wielkim sentymentem wspominam wydawany w latach 1952-1989 w Krakowie tygodnik pod tytułem „Życie Literackie”. Pismo przez prowadzenie działu POCZTA LITERACKA utrzymywało żywy i stały kontakt z czytelnikami, w tym z ludźmi próbującymi sił na polu literackim Owoce bywały dorodne. Dzisiaj przed nami piękna praca…
WŁODZIMIERZ WÓJCIK
Będzin, 23 stycznia 2010 roku
teraz pora na to, żeby stała się Przyjacielem Ludzi i ich twórczości.
;-)
, oraz za wyrozumiałość wobec jego wykonawczych mankamentów. Wszystkim goszczącym artystom :Oldze Mek i jej uczennicom (wybaczcie, ale znów mimo że nad tym boleję, mam problem z zapamiętaniem imion), oraz Marcie Soczawie i Adamowi Ulewiczowi dziękuję za pokazanie innego obrazu sztuki . Myślę, że dzięki Wam widz/słuchacz mógł nie tylko dostać smaczne artystyczne potrawy, ale i odetchnąć od erupcji mego szaleństwa (które ciężko przełknąć, o przetrawieniu już nawet nie mówię) .
Mam nadzieję ,że poczta poetycka tak w skrzynkach mailowych jak i w skrzynkach zainstalowanych w zaprzyjaźnionych miejscach przyniesie owoc , i obfity plon/materiał w postaci dzieł i ludzi. To uważam za nasienie do działania i glebę dla nowych pomysłów. Wierzę że i debiutanci i wyjadacze zestawieni z sobą (może i czasem zaskakującym kolażem) zerkną na siebie z wzajemną aprobatą...lub choćby tolerancją. Jedni i drudzy mogą się od siebie czegoś nauczyć (nie tylko debiutant od wyjadacza, ale i odwrotnie)... Jeśli porozumienie nie zawsze nastąpi na poziomie stylu, gatunku, języka itp… to na pewno nastąpi zbliżenie na przestrzeni odczucia… Sztuka to iluzja, inna rzeczywistość... Może i nie potrzebna do życia, czasem nawet zatruwająca życie… ale mimo to bywa upragnioną przestrzenią do ucieczki, lub choćby zatrzymania się dla oddechu (albo gdy taka potrzeba :” dla wstrząsu”). Nasze iluzje nie muszą współgrać , mogą i w ogóle do siebie nie pasować, ale … ważne, że są i dają możliwość , o której czasem nie trzeba mówić bo wystarczy że się ją czuje…